خرابه نشین

همان یاری که دوشش مامن  , من بود باور کن

نقاب از چهره اش افتاد و دشمن من بود

همان اشکی که آب آسیاب چشم ما می شد

شبانگه از حریم خویش سرزن بود باور کن

پگاهان آنچنان کوچید ایل مهر ازین وادی

که گویی جاده هم مشغول رفتن بود باور کن

کسی گر بوسه بر قندیل محراب شبستان زد

کنار بقعه ی نانش   , توی روغن بود باور کن

تو رمز چشمک گرگ شبستان را دیر فهمیدی

همان اول حساب گله روشن بود باور کن ...

باری اگر روزی کسی از من بپرسد

چندی که در روی زمین بودی چه کردی ؟

من می گشایم پیش رویش دفترم را  

گریان و خندان بر می افرازم سرم را

شعرم اگر در خاطری آتش نیفروخت

اما دلم چون چوب تر از هر دو سر سوخت

برگی از این دفتر بخوان شاید بگویی :

آیا از این هم میتواند بیشتر سوخت ؟ ...

شاید آن روز که سهراب نوشت :

تا شقایق هست زندگی باید کرد خبری از دل پر درد گل یاس نداشت .

باید اینجور نوشت :

هر گلی هم باشی چه شقایق چه گل پیچک و یاس

                                                                                               زندگی اجبارست ...  

نباشم گر در این محفل چه غم دیوانه ای کمتر

خوش آن روزی کز خاطر ها روم افسانه ای کمتر

بگو برق بلا خیزی بسوزد خرمن عمرم

به گرد شمع هستی بی خبر پروانه ای کمتر

تو ای تیر قضا صیدی ز من بهتر کجا جویی  ؟

به کنج این قفس مرغ نچیده دانه ای کمتر .

چه خواهد شد نباشد گر چو من مرغ سخنگویی ؟

نوایی کم ... غمی کم ...  ناله ی مستانه ای کمتر .

ز جمع خود برانیدم که همدردی نمی بینم

میان آشنایان جهان بیگانه ای کمتر .

تو ای سقف کبود آسمان بر سر خرابم شو

پرستویی نهان در تیر کوب خانه ای کمتر .

چه حاصل زین همه شور و نوای عاشقی ای دل

نداری تاب مستی جان من پیمانه ای کمتر .

چو مستی تاب گفتاری ندارم دم فرو بستم

سبو بشکسته ای در گوشه ی میخانه ای کمتر ...

سیاهی از درون کاهدود پشت دریا ها

بر آمد با نگاهی حیله گر با اشکی آویزان

به دنبالش سیاهی های دیگر آمدند از راه

بگستردند بر صحرای عطشان قیر گون دامان .

سیاهی گفت :

اینک من بهین فرزند دریاها                                                                   

شما را ای گروه تشنگان سیراب خواهم کرد .

چه لذت بخش و مطبوع است مهتاب پس از باران

پس از باران جهان را غرقه در مهتاب خواهم کرد .

بپوشد هر درختی میوه اش را در پناه من

ز خورشیدی که دائم می مکد خون و طراوت را .

سیاهی با چنین افسون مسلط گشت بر صحرا .

زبر دستی که دائم می مکد خون و طراوت را

نهان در پشت این ابر دروغین بود و می خندید .

به زیر ناودانها تشنگان با چهره های مات

فشرده بین کفها کاسه های بی قراری را

تحمل می کنم این حسرت و چشم انتظاری را .

شکایت می کنند از من لبان خشک عطشانم .

شما را ای گروه تشنگان سیراب خواهم کرد

صدای رعد آمد باز با فریاد غول آسا

ولی باران نیامد ...              

پس چرا باران نمی آید ؟؟؟                        

سر آمد روزها بر مردم صحرا .

گروه تشنگان در پچ پچ افتادند :

آیا این همان ابر است که اندر پی هزاران روشنی دارد ؟

و آن پیر دورگر گفت با لبخند زهر آگین :

(( فضا را تیره می سازد ولی هرگز نمی بارد ... )) 

نگفتندش چو بیرون می کشاند از زادگاهش سر

که آنجا آتش و دود است .

نگفتندش : زبان شعله می لیسد پر پاک جوانت را .

همه درهای قصر قصه های شاد مسدود است .

نگفتندش : نوازش نیست . صحرا نیست . دریا نیست .

همه رنج است و رنجی غربت آلود .

پرید از جان پناهش مرغک معصوم .             

درین مسموم شهر شوم

پرید اما : کجا باید فرود آید ؟؟؟

نشست آنجا که مرغی بود غمگین بر درختی لخت .

سری در زیر بال و جلوه ای شوریده رنگ اما :

چه داند تنگدل مرغک ؟؟؟

عقابی پیر شاید بود و در خاطر خیال دیگری می پخت .

پرید آنجا نشست اینجا ولی هر جا که می گردد

غبار و آتش و دود است .

نگفتندش: کجا باید فرود آید ؟؟؟

 همه درهای قصر قصه های شاد مسدود است .

چه گوید ؟ با که گوید ؟                      

کز آن پرواز بی حاصل درین ویرانه ی مسموم                 

چو دوزخ شش جهت را چار عنصر آتش و آتش همه پر های پاکش سوخت .

کجا باید فرود آید پریشان مرغک معصوم ؟؟؟

باغ من

آسمانش را گرفته تنگ در آغوش

ابر " با آن پوستین سرد نمناکش .

باغ بی برگی                             

روز و شب تنهاست            

با سکوت پاک غمناکش .

ساز او باران " سرودش باد .

جامه اش شولای عریانی ست

گو بروید یا نروید هر چه در هر جا که خواهد یا نخواهد .

باغبان و رهگذاری نیست .

باغ نومیدان "

چشم در راه بهاری نیست .                          

گر ز چشمش پرتو گرمی نمی تابد

ور به رویش برگ لبخندی نمی روید .

باغ بی برگی که می گوید که زیبا نیست ؟؟؟

باغ بی برگی

خنده اش خونی ست اشک آمیز .

جاودان بر اسب یال افشان زردش می چمد در آن   

پادشاه فصلها "  پاییز

می بینم صورتم و تو آینه

با لبی خسته می پرسم از خودم !                                                             

این غریبه کیه از من چی می خواد

اون به من یا من به اون خیره شدم ؟                    

باورم نمی شه هر چی می بینم 

چشمامو یه لحظه رو هم می ذارم

به خودم می گم که این صورتکه

می تونم از صورتم ورش دارم

می کشم دستم و روی صورتم

هرچی باید بدونم دستم می گه

منو توی آینه نشون می ده

می گه این تویی نه هیچ کس دیگه

جای پاهای تموم غصه ها

رنگ غربت تو تموم لحظه ها                                                

مونده روی صورتت تا بدونی

حالا امروز چی ازت مونده به جا            

آینه می گه تو همونی که یه روز

می خواستی خورشید و با دست بگیری

ولی امروز شهر شب خونت شده

داری بی صدا تو قلبت می میری                     

می شکنم آینه رو تا دوباره

نخواد از گذشته ها حرف بزنه                                           

 آینه می شکنه هزار تیکه می شه                                      

اما باز تو هر تیکش عکس منه           

عکسا با دهن کجی بهم می گن

چشم امید و ببر از آسمون                                                                                  

روزا با هم دیگه فرقی ندارن

بوی کهنگی می دن تمومشون ...  

روشن است آتش درون شب                   

وز پس دودش                 

طرحی از ویرانه های دور .                   

گرچه به گوش آید صدایی خشک :

استخوان مرده می لغزد درون گور . 

دیر گاهی ماند اجاقم سرد

وچراغم بی نصیب از نور

خواب دربان را به راهی برد .

بی صدا آمد کسی از در

در سیاهی آتشی افروخت

بی خبر اما :

نگاهی در تماشا سوخت .

گرچه می دانم که چشمی راه دارد بافسون شب

لیک :

می بینم ز روزن های خوابی خوش

آتشی روشن درون شب ...

سیمرغم و عقاب قبولم نمی کند                           

خورشیدم و شهاب قبولم نمیکند               

عریان ترم ز شیشه و مطلوب سنگ سر                     

این شهر : بی نقاب قبولم نمی کند                             

ای روح بی قرار چه به طالعت گذشت ؟

عکسی شدم که قاب قبولم نمی کند ...

با نگهی گمشده در کهنه خاطرات

پهلوی دیوار ترک خورده ای سپید

بر لب یک پله ی چوبین نشسته ام                                         

با سری آشفته دلی خالی از امید.

می گذرد بر تن دیوار . بی شتاب

 در خط زنجیر ,  یکی کاروان مور

نا متوجه به بسی یادگارها            

می شود آهسته ز مد نظاره دور .    

پنجره ها بسته و درها گرفته کیپ                                           

قافله ی نور نمی خواندم به خویش                

بر لب این پله ی چوبین نشسته ام

قافله ی مور همی آیدم به پیش

پهلوی دیوار ترک خورده ای که نور                                                                         

می گذرد برتن او کاروان مور .                                           

بر لب یک پله ی چوبین نشسته ام

با نگهی گمشده در خاطرات دور ...

زندگی فرصت بس کوتاهی هست

تا بدانیم که مرگ آخرین نقطه ی پرواز پرستو ها نیست .

مرگ هم حادثه است                          

مثل افتادن برگ .                     

که بدانیم پس از خواب زمستانی

خاک نفس سبز بهاری جاریست ...

از اون گوشه ی دنیا به این گوشه رسیدم .

نگید دنیا قشنگه  ...  قشنگیشو ندیدم  ...

هنوز غم تو وجودم                     

عذاب سینه سوزه

 نگید گریه رو بس کن  ...  نگید دنیا دو روزه ...

هنوز فاصله ی عشق به منزل نرسیده

غریبیم و صدامون                              

                                                                               به ساحل نرسیده ...

سهراب

دود می خیزد زخلوتگاه من  

کس خبر کی یابد از ویرانه ام  ؟                      

با درون سوخته دارم من سخن

کی به پایان می رسد افسانه ام  ؟                      

دست از دامان شب برداشتم

تا بیاویزم به گیسوی سحر

خویش را از ساحل افکندم در آب                                             

لیک :                                                                                  

از ژرفای دریا بی خبر                         

تا بدین منزل نهادم پای را

از درای کاروان بگسسته ام .                              

گرچه می سوزم از این آتش به جان

لیک:                                                                                               

بر این سوختن دل بسته ام .

دود می خیزد هنوز از خلوتم

با درون سوخته گفتم این سخن ...

بهترين مترجم کسي است که سکوت ديگران را ترجمه کند ...

دلم گرفته                                        

دلم گرفته از این روزگاری که  در آن یاسهایش

 بویی از احساس نمی افشانند

و مردمانش هیچ گاه

 عطر محبت به چهره هایشان نمی زنند .

دلم گرفته از این دنیایی که در آن :

 خورشیدش سرد می تابد و             

 آسمانش رنگ تعلق دارد .

از دنیایی که موج دریا هایش از جنس غم اند و مهتاب شبهایش از

 جنس افسوس

گویی :

در این سرزمین حتی لبخند ها نیز با اشک مانوسند

و حتی :

ناقوس نیلوفری دلها نیز صدایش سرد است ...

من از دیاری پر غبار آمده ام .

از آنجایی که خورشید همیشه در غروب است .

من از آنجایی آمده ام که زمان همیشه ساکن است و به جایی سفر می کنم

 که زیستن را پایان پذیر است .

می خواهم بگریزم از این شهر پر آشوب ... می خواهم غم را فریاد زنم برای خاطراتم

می خواهم بگریزم ... می خواهم بگریزم

چرا که : ماندن را دیگر مجال نیست اگر بخواهم .                                          

فریاد را ... صدا را ... گریه ها را من به یاد دارم

و حتی :

کوچکترین نجوا را با هزار انعکاس خواهم شنید .

من فریاد خواهم زد و برای نجوای دلم اشک خواهم ریخت .

من خواهم گریخت و به دریا سفر خواهم کرد چرا که :

من از دیاری پر غبار آمده ام .

از آنجا که خورشید همیشه در غروب است ...

نمی دانم چه می خواهم بگویم

درون سینه ام درد است امشب

زبانم در دهانم باز بسته ست                                                                

که همچو گریه می گرید گلویم                             

در تنگ قفس باز است و افسوس

غمی آشفته در دل گریه آلود

که بال مرغ آوازم شکسته است                                                           

نمی دانم چه می خواهم بگویم؟ ...           

 دختران شهر به روستا می اندیشند 

دختران روستا در آرزوی شهر می میرند    

مردان کوچک به آرامش مردان بزرگ می اندیشند 

مردان بزرگ در آسایش مردان کوچک می میرند.  

           ( در کجای دنیا پلی شکسته است که هیچ کس به خانه اش نمیرسد ؟)...

برای بهاری شدن دیر شد                                                            

دلم از پرستو شدن سیر شد                                            

بهار دلم پشت در مانده بود

زمستان نرفت و دلم پیر شد

سکوت دلم را نگه داشتم                                                               

که شاید بیایی ولی دیر شد                            

به دریا سپردم دلم را ولی

خروشید و

                        جوشید و

                                                    تبخیر شد ...

سهراب

شب سردی است و من افسرده                                                    

راه دوری است و پایم خسته                               

تیرگی هست و چراغی مرده.  

میکنم تنها از جاده عبور      ...         دور ماندند ز من آدمها

سایه ای از سر دیوار گذشت :                                      

غمی افزود مرا بر غمها

فکر تاریکی واین ویرانی :  

بی خبر آمد تا با دل من  ...   قصه ها ساز کند پنهانی

نیست رنگی که بگوید هر دم ... اندکی صبر سحر نزدیک است .

هر دم این بانگ بر آرم از دل                                         

وای این شب چقدر تاریک است .  

خنده ای کو که به دل انگیزم ؟                                                             

قطره ای کو که به دریا ریزم ؟

صخره ای کو که بدان آویزم ؟        

مثل این است که شب غمناک است ...

دیگران را هم غم هست به دل

غم من لیک غمی غمناک است ...

سهراب

دیر گاهی ست در این تنهایی                                                                     

رنگ خاموشی در طرح لب است .

بانگی از دور مرا می خواند

لیک :

پاهایم در قیر شب است                                

رخنه ای نیست در این تاریکی :                                                           

در و دیوار به هم پیوسته  

سایه ای لغزد اگر روی زمین       

نقش وهمی است ز بندی رسته .            

نفس آدم ها  :                                                            

 سر به سر افسرده است                                  

روزگاری است در این گوشه ی پژمرده هوا                  

هر نشاطی مرده است .

دست جادویی شب                                            

در به روی من و غم می بندد

می کنم هر چه تلاش                      

او به من می خندد ...

من آن خاکم به زیر پا ولی             مغرور مغرورم

                     به تاریکی کنم تاریک ولی            پر نور پر نورم

اگر گلبرگ بی تابم به شبنم رو نمیارم

اگر تشنه تو خورشیدم به سایه تن نمیکارم

                      من آن دردم که هر جایی پی مرهم نمی گرده

                     چه غم دارم اگه دنیا به کام من نمی چرخه ؟

من آن عشقم که با هر کس سر سفره نمی شینه

من آن شوقم که اشکامو به جز محرم نمی بینه

                    اگر من ساقه ی خشکم به دریا دل نمیبندم

                    اگر بارون پر بارم به صحرا دل نمی بندم

                 چه مغرورم  ,   چه مغرورم  ,  چه مغرورم   ...

من دلم می خواهد                                     
خانه ای داشته باشم پر دوست                                       
کنج هر دیوارش                                                                                                             
دوستهایم بنشینند آرام                                       
گل بگو گل بشنو         
هرکسی می خواهد                                       
وارد خانه ی پر عشق و صفای من گردد                                    
یک سبد بوی گل سرخ                                                 
به من هدیه کند
شرط وارد گشتن                                       
شست و شوی دلهاست                                     
شرط آن داشتن                                    
یک دل بی رنگ و ریاست
بر درش برگ گلی می کوبم                                  
روی آن با قلم سبز بهار                                  
می نویسم ای یار                                  
خانه ی ما اینجاست                                           
تا که سهراب نپرسد دیگر
خانهء دوست کجاست؟...

باز كن پنجره را
تو اگر بازكني پنجره را
         من نشان خواهم داد
                       به تو زيبايي را
                    بگذر از زيور و آراستگي
                         من تو را با خود

       تا خانه ي خود خواهم برد
كه در آن شكوت پيراستگي

           چه صفايي دارد
    آري از سادگيش
                چون تراويدن مهتاب به شب
               مهر از آن مي بارد ...

از پشت میله های قفس امروز

با مرغکی به گفت و شنو بودم

من یک غزل به زمزمه می خواندم

او یک غزل به چهچهه سر می داد

در اوج همدلی و هم آهنگی

او گوشه ای از پرده ی غم می خواند

من پرده ای از گوشه ی دلتنگی ...